Na het uitzwaaien van de familie gingen we met goede moed naar het metrostation om de metro naar China town te pakken. Tien minuten later waren we weer bovengronds op Canal street aangekomen en om onze weg te vervolgen naar het Sun Bright Hotel. Door de Chinese nummering van de huizen waren we helemaal de weg kwijt en het duurde dan ook wel een poos voordat we bij de trap aankwamen die ons naar de lobby van het hotel zou lIJden. De trip naar het hotel was een lijdensweg op zich aangezien de chinesen het niet zo nou nemen met de hygiëne. Een mondkapje (en astronautenpak) kon dan ook zeker geen kwaad!

Aangekomen in de lobby werden we getrakteerd op een lucht waar de honden geen brood van lusten. Deze lucht is het best te omschrijven als een mix van kakkerlakken, ratten, dode katten , en gefrituurde honden, waarvan de uitwerpselen opgevangen zijn en door hun eigen, al half afgekloven voer, zijn geroerd. Gelukkig hadden we wel de suite van de toko en hoefden gelukkig maar 5 verdiepingen omhoog te klimmen met onze 30 kilo wegende baggage. Tijdens de tocht verder naar boven werd al een klein beetje duidelijker waar deze lucht vandaan kwam, want de eerste verdieping was een kattenhotel en op de tweede verdieping resideerden alleen maar ernstig zieke honden. Op de vierde verdieping kwamen we de Chinese versie van Frankenstein tegen, die zorg droeg voor de hygiëne van het hotel. Deze verdieping bleek gelukkig geen rustplaats te zijn voor dieren of hun stoffelijk overschot. De beste man bromde ons dat we nog een verdiepinkje hoger moesten zijn, wat voor onszelf ook al duidelijk was. Desondanks danken we deze man hartelijk voor zijn behulpzaamheid.

De 5^e verdieping was op het eerste gezicht een meevaller, aangezien we door een deur moesten die niet voor publiek en dieren toegankelijk was. De hal waar we ons nu bevonden leek meer op een gevangenis dan op een hotel. In de 30 meter die voor ons lag waren zeker 20 kamerdeuren aan elke kant van de gang te vinden! Het was nu tijd om kamer 503 te openen terwijl de penetrante geur nog steeds onze geursensoren bezig hield. De kamer bestond uit 2 bedden, een kastje en een TL-buis aan de muur. De twee bedden waren net iets breder dan de kussens die er op lagen en qua lengte waren ze zelfs te klein voor Jeroen. Wat betekende dat Joost met zijn hoofd tegen de muur lag en met zijn voeten tegen de deur. Twee weken geleden hebben we een kijkje mogen nemen in het cellencomplex van Alcatraz en we kunnen u mededelen dat de gevangenen het daar 100 jaar geleden een stukje beter hebben dan wij hier nu!

Inmiddels jaloers geworden op de zwervers aan de straatkanten van Manhattan, gingen we op weg naar een ticketverkoop om kaartjes te scoren voor een show op Broadway. Voor 84 dollar p.p. konden we die avond nog naar de Phantom of the Opera.

Na het scoren van de tickets zijn we met de metro vertrokken naar het noorden van Central Park.

Bij het begin van het park stonden we wat te treuzelen bij een informatiebord waardoor een voorbijganger vroeg of we hulp nodig hadden. Deze voorbijganger (Steve) bleek te oefenen voor een examen om vrijwilliger van het park te worden. Dit maakte hem een slagvaardig man in het spuwen van weetjes rondom het park en omdat maar weinig toeristen in het noorden van het park komen, besloot Steve ons een privé rondleiding te geven en zich zodoende gelijk voor te berijden op zijn examen. Na een twee uur lange rondleiding door het park besloot hij dat we een hotdog met cola midden in Central Park moesten eten. Voordat we ook maar richting de hotdogstand konden lopen had Steve al 3 hotdogs met cola besteld (en betaald) en zodoende hadden we een gratis lunch met onze privé tourguide! Na deze stop hebben we er nog meer dan een uur over gedaan om de rest van het park te zien waarna we afscheid hebben genomen van Steve.

Omdat het nog te vroeg was om al te gaan eten besloten we een bezoekje te brengen aan het American Museum of National History. Hier staat bij de ingang dat het voor studenten $14,50 kost om naar binnen te mogen. Steve vertelde ons dat we goed op de kleine lettertjes moesten letten bij de ingang van het museum.  In een klein lettertype stond het volgende: ‘However, should you wish to pay less than the suggested admission, you may do so by purchasing the tickets at any general admissions desk at the Museum’. Vrij vertaalt betekend dit natuurlijk dat we niet veel hoeven te betalen. Voor 1 dollar p.p. stonden Joost en Jeroen in het museum terwijl de rest van de bezoekers het volle pond konden betalen!

Na het museum zijn we richting broadway gelopen en hebben we onderweg wat gegeten. Om 8 uur was het tijd voor de musical The Phantom of the Opera!  “Broadway’s longest running musical…ever.” Het was een geweldige ervaring en de ‘broadway ambiance’ maakte het tot een spektakel.

Op de terugweg in de metro naar chinezenstad besloten we bij aankomst gelijk de volgende nacht te cancellen en ons geld terug te vragen. Volgens de dienstdoende Spencer achter de balie zou het geen probleem zijn als we morgenochtend maar voor 11 uur uit onze ‘kamer’ waren. Dit lieten we ons geen tweede keer zeggen dus bij aankomst in ons hondenhok op de 5^e verdieping begonnen we gelijk met het zoeken van een nieuw onderkomen voor de volgende nacht. Na een half uurtje zoeken hadden we een kamer met twee Queen bedden gevonden middenin het hartje van Baltimore. De rest van de nacht hebben we geprobeerd wat te slapen ondanks de rare geluiden die van straat kwamen en de onverdraagbare stank die in het (hotel?) hing.

De familie Quist hield deze dag ook een gematigd ‘chilldagje’ en we besloten daarom onze eigen wekker met pijn in het hart op 8 uur te knallen. De ontdekte supermarkt op de hoek van 51st street verschaftte het ontbijt en dit hebben we vlakbij het empire state building opgegeten. Eenmaal aangekomen bij het gebouw viel de drukte nog reuze mee op de vroege morgen en konden we gelijk naar boven. Een schitterend uitzicht over de stad en ook een indruk van de afstanden die afgelegd moesten worden tussen de verschillende bezienswaardigheden was de traktatie.

Te voet was het echter te ver naar het zuidelijkste puntje van Manhattan, dus besloten we de subway naar het zogenaamde battery park te pakken. Vanaf daar vertrekt de ferry richting liberty- en ellis island, waar het Statue of Liberty zich bevind. Een kort boottochtje later op een stampvolle boot stonden we dan vlak onder het standbeeld en hebben we een rondje over het eiland gelopen. Bijna de zelfde ferry terug en een half uur later weer met beide benen op het vaste land.

Het volgende wat op de planning stond was een bezoek aan het 9/11 memorial. Dit is altijd zeer druk bezocht en er worden op twee plaatsen in de stad gratis tickets uitgedeeld om er naar binnen te kunnen. Als welopgevoede, frivole Tholenaren schonken we uiteraard 2 dollar aan het fonds en gingen met een goed gevoel naar binnen. Tien meter naast het monument is de stad New York al bezig aan de realisatie van 2 nieuwe towers, waarvan één exemplaar sinds vorige week al het hoogste gebouw van de stad is.

De echte bezienswaardigheden voor vandaag waren rond half 3 afgewerkt en het enige wat nog gedaan moest worden was een bezoekje aan de Apple store op 5th avenue. Gezien de zeeën van tijd is dat stuk helemaal te voet afgelegd, met om het half uur een bierpauze. In de Apple store zelf was het superdruk, maar het was wel even iets om gezien te hebben. De winkel was tevens het afspreekpunt met de familie Quist om iets te gaan eten. Als sushiverslaafden hadden we last van de eerste afkickverschijnselen, dus besloten we om de familie (die nog nooit sushi gezien had) mee naar binnen te nemen bij een chinees restaurant.

Een nieuwe eetervaring rijker was iedereen weer rond een uurtje of 10 terug in het appartement, waar we de accommodatie voor de laatste 2 nachten in NY uitgekozen hebben. De allergoedkoopste die te vinden was en midden in Chinatown, dat beloofd wat… In ieder geval stond om 7 uur de wekker om het appartement weer in spik en span te brengen en daarna de familie Quist een goede reis naar Washington te wensen.